W starym stylu...
Dziś wpadam na mój blog z fotograficznym wspomnieniem końca wakacji.
Są to też wspomnienia mojego dzieciństwa. Kochanych ludzi. Chwil, które już nie wrócą.
Wczoraj byłam dzieckiem. Opowiadam córce. Nie wierzy.
Samo życie.
iszart
Cudne wspomnienia. Coraz częściej mam ochotę wpaść do swoich miejsc dzieciństwa.
OdpowiedzUsuńJak pięknie!
OdpowiedzUsuńNo właśnie - tak to jest... Słuchasz opowieści rodziców i nie dowierzasz... Że sami kiedyś byli mali itp.... ;)
Zakochałam się w tym parkiecie, w tych drzwiach, ach co za klimat:)bardzo przyjemne zdjęcia. pozdrawiam J.
OdpowiedzUsuńPieknie !!! Ojj tak bylysmy dziecmi , mialysmy Cuudowne dziecinstwo o tym nigdy nie zapomnimy !!! :))) Pozdrawiam Cie Serdecznie Izus :))
OdpowiedzUsuńPiękne jestem pod wrażeniem.
OdpowiedzUsuńCudowne zdjęcia!!!!
OdpowiedzUsuńStare mury, drzwi, przez które już nikt nie wchodzi kryją w sobie jakąś tajemnicę i wspomnienia
OdpowiedzUsuńUwielbiam oglądać Twoje zdjęcia :))
OdpowiedzUsuńUwielbiam oglądać Twoje zdjęcia :))
OdpowiedzUsuńI wcale się Tobie nie dziwię...warto być dzieckiem...czasami...
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Aga z Różanej
Uwielbiam klimaty vintage. Szklanka w koszyczku to absolutny hit.
OdpowiedzUsuńpiękna komoda i parkiet
OdpowiedzUsuńŚwietne ujęcia ;)
OdpowiedzUsuńBardzo przejmujące zdjęcia, jest w nich opowiedziana taka historia, aż mnie smutek ogarnął, choć pewnie każdy ma inne odczucia i wyobrażenia patrząc na nie z własnej perspektywy. Gratuluję, ze potrafisz tak poruszyć widza obrazem, bez słów.
OdpowiedzUsuń